2026-08-01

Berzan Azad

Yaklaşık yarım asır boyunca "Bağımsız, Birleşik ve Sosyalist bir Kürdistan" şiarıyla siyaset yaptınız. Bu söylemi yalnızca bir slogan olarak kullandınız; binlerce Kürt insanı bu hedefe inandırdınız. On binlerce Kürt genci bu şiardan dolayı dağlara çıktı, onbinlercesi yaşamını yitirdi, sayısız aile bu uğurda evlatlarını toprağa verdi. Bir kuşak, bu söylem uğruna hayatını şekillendirdi.

Şimdi ise aynı çevreler, sanki geçmişde hiç bir şey yaşanmamış gibi "demokratik toplum ve barış" söylemini en doğru ve tek yol olarak sunuyorlar. Peki, dün mutlak doğru diye savunduğunuz düşüncelerinize ne oldu? Elli yıl boyunca halka anlatılan hedef yanlış mıydı? Yanlış değilse neden vazgeçildi? Doğruysa bugün neden tüm ulusal istemi redediyor ve tam tersini savunuyorsunuz?

İşte cevap bekleyen asıl soru budur.

Bu kadar ağır bedellerin ödendiği bir mücadelenin ardından, "şartlar değişti" demek yeterli değildir. Önce çıkıp halka açıkça biz yanlış yaptık diye söylemeniz gerekir: Neden değişti? Kim yanıldı? Kim yanlış hesap yaptı?

Bu yıkım yanlız kuzey Kürdistanla da sınırlı değil. Rojava Kürdistan’da o kadar bedelin karşılığı Kürtleri götürüp Colani’ye teslim ettiniz. Şimdi de diyorsunuz uluslarası koşullar bizi o noktaya getirdi. O doğru değil,rojavadaki yenilginin mimarı Abdullah Öcalan’ın kendisidir. O sürekli “İsrail ve ABD cephesinde yeralmayın” demiyor muydu?

Toplumun hafızasını bu kadar hafife almayın.

Yıllarca bağımsızlık düşüncesini savunduktan sonra bugün farklı bir çizgiye geliyorsanız, bunun siyasi ve ahlaki sorumluluğunu da üstlenmek zorundasınız. Geçmişte oluşturduğunuz beklentilerin, verilen sözlerin ve ödenen bedellerin hesabını vermeden yeni bir sayfa açamazsınız. Çünkü hesap verilmeden güven yeniden inşa edilemez.

Bugün birçok insanın sorduğu soru nettir: Eğer bugün savunduğunuz çizgi doğruysa, dün insanları neden bambaşka bir hedef uğruna seferber ettiniz? Eğer dün savunduğunuz doğruysa, bugün neden ondan vazgeçtiniz?

Bu sorular cevapsız bırakıldıkça, güven bunalımı da büyüyecektir.

Hiç kimse, yıllarca süren çatışmaların, ölümlerin, cezaevlerinin, göçlerin ve yıkımların yaşandığı bir dönemi birkaç yeni sloganla unutturamaz. Toplumun hafızası vardır. O hafıza, verilen sözleri de hatırlar, ödenen bedelleri de.

Siyaset, yalnızca yeni sloganlar üretme sanatı değildir. Siyaset aynı zamanda geçmişin hesabını verebilme cesaretidir. Eğer gerçekten yeni bir dönemden söz ediliyorsa, bunun ilk şartı samimi bir özeleştiri yapmaktır. Geçmişte yapılan yanlışlar varsa açıkça kabul edilmeli; halkın güvenini zedeleyen tercihler konusunda dürüst davranılmalıdır. Aksi hâlde ortaya çıkan tablo, yalnızca söylem değişikliğinden ibaret kalacaktır.

Kimse halkın hafızasını küçümsemesin. Entegresyon politikası, Kürtlüğü eritme ve asimile etmekten başka bir şey değildir.

Kürt halkı ne dün söylenenleri unutur ne de bugün söylenenleri sorgulamaktan vazgeçer. Çünkü yaşanan acılar, ödenen bedeller ve kaybedilen hayatlar, siyasi söylemlerin ötesinde gerçeklerdir.

Toplumun istediği şey yeni sloganlar değil, açık sözlülüktür. Yeni vaatler değil, tutarlılıktır. Yeni propagandalar değil, geçmişle dürüstçe yüzleşmektir.